Gmina

Choczewo

 

 

 

 

 

                                                                                                                        

Poniżej znajdziesz opracowanie następujących tematów:

1.     Położenie geograficzne gminy. Walory turystyczne.

2.     Symbole Gminy Choczewo.

3.     Historia.

4.     Latarnia morska Stilo. Osetnik (Stilo).

5.     Miejscowości Gminy Choczewo (krótka charakterystyka wybranych wsi).

 

 

POŁOŻENIE  GEOGRAFICZNE  GMINY.

WALORY TURYSTYCZNE.

Foto: Gmina Choczewo na mapie Polski.

 

Obszar Gminy Choczewo jest równy 18 323,4 ha, czyli 183,23 km2 (1 km2 = 100 ha). Gmina Choczewo zajmuje północno – wschodnie tereny Pomorza. Usytuowana jest w północno – zachodniej części województwa pomorskiego, w powiecie wejherowskim. Leży na obszarze jednostki fizjograficznej zwanej Pobrzeżem Kaszubskim. Położenie gminy nad morzem stwarza niepowtarzalne walory wypoczynkowe. Ruchem turystycznym w gminie objęte jest przede wszystkim Choczewo oraz trzy miejscowości nadmorskie: Kopalino, Lubiatowo i Sasino. Miejscowością letniskową jest również Słajszewo. Dodatkowym zaś atutem gminy jest zasobne w ryby, usytuowane wśród bogatych w grzyby i jagody lasów, polodowcowe Jezioro Choczewskie o powierzchni 178 ha – znakomite miejsce rekreacji i wypoczynku miejscowej ludności i turystów. Dodatkowym rajem dla wędkarzy i samotników jest Jezioro Kopalińskie (pow. 9 ha).

Z Gminą Choczewo sąsiaduje pięć gmin: Wicko i Nowa Wieś Lęborska (od zachodu), Łęczyce (od południa), Gniewino i Krokowa (od wschodu). Od północy istnieje granica naturalna (17 km linii brzegowej) naszej gminy – Morze Bałtyckie.

Naszą gminę charakteryzują rozległe pola i łąki. Na terenie Gminy Choczewo można odnaleźć bardzo interesujące zakątki pod względem przyrodniczym i krajobrazowym. Okolice Choczewa i sąsiadującego z nim Salina są na tyle ciekawe, że utworzono Choczewsko – Saliński Obszar Chronionego Krajobrazu. Ponadto, przy drodze Sasino – Stilo leży rezerwat przyrody Choczewskie Cisy (ustanowiony w 1961r.) o powierzchni 9,19 hektarów. Obejmuje on fragment lasu mieszanego wraz z cisami, które zasługują na szczególną uwagę. Rosnące tam cisy są w bardzo różnym wieku, ponieważ odnawiają się w naturalny sposób. Proces ten jednak nie przebiega zbyt łatwo. Kiełkują tylko takie nasiona, które zostały najpierw zjedzone przez ptaki, potem częściowo przetrawione i wreszcie wydalone.

Na terenie gminy znajduje się największa ilość zabytkowych dworków wraz z zachowanymi kompleksami parkowymi, w których gospodarzami były znane pomorskie rody: Dzięcielskich, Wejherów, Jackowskich, Łętowskich, Krokowskich, Przebendowskich. Niektóre z nich zostały odnowione i funkcjonują dziś ośrodki wypoczynkowe, np. dworek w Starbieninie (z filią Kaszubskiego Uniwersytetu Ludowego), dworek w Zwartowie (Ośrodek Wczasowo – Szkoleniowy "Relaks"), dworek w Sasinie (prywatny ośrodek wczasowy „Pałac w Sasinie"), dworek w Przebendowie (siedziba Stacji Badania Wędrówek Ptaków Uniwersytetu Gdańskiego).

W Osiekach, Ciekocinie i Zwartowie znajdują się zabytkowe kościoły.

 

 

SYMBOLE  GMINY  CHOCZEWO.

Foto: Flaga Gminy Choczewo. Herb Gminy Choczewo (rys.). Herb Gminy Choczewo.

 

             

 

     Latarnia Morska Stilo umieszczona w choczewskim herbie symbolizuje przekazywanie sygnału, wiedzę oraz poszukiwanie prawdy. Dwa złote kłosy odnoszą się do tradycji rolniczych naszej gminy. W heraldyce kłosy zboża symbolizują hojność ziemi. Herb Gminy Choczewo został zatwierdzony na sesji Rady Gminy dnia 12 czerwca 1997 roku i obecnie figuruje w ogólnopolskim herbarzu miast i gmin polskich.

Centrum Heraldyki Polskiej (CHP) pod Patronatem Rodów Polskich zaproponowało kolorystykę flagi, którą zaakceptowała Rada Gminy. Choczewska flaga jest trójbarwna. Podzielono ją na trzy równej szerokości równoległe pasy.

 

 

HISTORIA.

Z badań archeologicznych wynika, że osadnictwo na terenie naszej gminy rozwinęło się już we wczesnym średniowieczu. W tym czasie ukształtowały się grody w Lubiatowie i Osiekach (VII w.), w Gartkowicach (X w.), osady otwarte w Kopalinie (V – IX w.), w Lublewku (XII – XIII w.), w Osiekach (XIII w.). Następnie tworzyło się Żelazno, Kurowo i Choczewo (XIV w.). Najstarsza wzmianka historyczna dotyczy Osiek Lęborskich (1284 r.). Trochę później wymienione są okoliczne wsie: Lublewo (1348 r.), Ciekocino (1362 r.), Zwartowo (1364 r.), Żelazno (1378 r.), Choczewo (1384 r.), Choczewko, Słajszewo i Przebendowo (1402 r.), Starbienino (1414 r.), Lublewko i Sasino (1437 r.). Wśród wsi rycerskich w XV w. wymieniano Gartkowice, Biebrowo, Jackowo, Słajkowo, Zwartowo, Zwartówko, Żelazno, Borkówko, Kurowo, Kierzkowo, Lublewko, Lublewo, Przebendowo, Sasino, Starbienino i Ciekocino.

W latach 1308 – 1309 nasze ziemie dostały się pod panowanie Zakonu Krzyżackiego. Pod względem administracyjnym podporządkowano je komturowi gdańskiemu. Zakon nie zlikwidował istniejącego tu rycerskiego prawa ziemskiego ze względu na znaczne korzyści materialne. Zasadniczą zmianą wprowadzoną przez Krzyżaków było oczynszowanie wsi rycerskich. W 1397 r. lokowali na 10 łanach miejscowość Kurowo, gdzie pierwszym sołtysem był Stefan Leslawicz. Wyrazili też zgodę na założenie młyna i karczmy w Ciekocinie.

Ziemia Choczewska przechodziła różne koleje losu. Do 1308 r. oraz w latach 1466 – 1657 i dopiero od 1945 r. należała do Polski. W 1308 r. Choczewo poszło pod władanie Zakonu Krzyżackiego. W wyniku pokoju toruńskiego w 1466 r. między Polską i Krzyżakami kończącego wojnę trzynastoletnią Polska odzyskała Pomorze Gdańskie (w tym ziemię choczewską), ziemię chełmińską i michałowską oraz Malbork, Elbląg, Sztum i biskupstwo warmińskie; wschodnia część Prus (później Prusy Książęce) stała się lennem Polski. W 1657 r. ziemia choczewska przeszła we władanie elektora brandenburskiego. Dopiero postanowienie konferencji poczdamskiej (konferencji berlińskiej), która odbyła się w dniach od 17 lipca do 02 sierpnia 1945 r. z udziałem trzech mocarstw sojuszniczych w II wojnie światowej (Wielkiej Brytanii, USA i ZSRR), zadecydowało o powrocie Gminy Choczewo do Polski.

Wielką rolę w gminie odgrywa Choczewo, które stanowi siedzibę władz lokalnych. W dziejach historii zmieniało ono kilkakrotnie swoją nazwę. Najpierw był Chocziszow (1348 r.), Nowy Choczeschow (1402 r.), Kuzkow (1311 r.), Chotschow (1437 r.), Gotschow (1658 r.), później Chottschow i Gotendorf. W zapisach historycznych pierwsza wzmianka o Choczewie mówi o przywileju lokacyjnym nadanym panu Jeschko Schwinzkken (Jaśkowi Swięcy) obejmującym 47 włók ziemi (1 włóka = 17 ha). Pochodzi ona z dnia 26 maja 1348 roku. Dokument został wystawiony przez wielkiego mistrza Henryka Dusemer von Arffberg. Na jego mocy darowano dwór Choczewo i Strzeszewo pomorskiemu rycerzowi o imieniu Jaśko. Kolejnym właścicielem był Mateusz Korzowski, a w roku 1558 dwór stał się własnością Michała Jackowskiego. W połowie XVIII wieku majątek należał do szwedzkiej rodziny Fölkersamb. Jerzy Ernest Fölkersamb był właścicielem Choczewa, Choczewka i Słajkowa. Jego syn Jan Ludwik sprzedał majątek podkomorzemu Filipowi Jerzemu Wejherowi. W roku 1774 dwór kupił podpułkownik Prus Królewskich Jerzy Fryderyk Dzięcielski. Rodzina ta władała majątkiem do 1945 roku.

Według zapisów historycznych z 1794 roku miejscowość Choczewo położona była nad jeziorem Chotschow i posiadała 1 folwark, 3 chłopów, 6 chałupników, 1 kuźnię, 1 karczmę, 1 nauczyciela – razem 21 ognisk. W 1912 roku gmina wiejska Choczewo liczyła 255 mieszkańców, a jej obszar o powierzchni 711 ha należał do okręgu urzędowego i parafialnego w Osiekach. W 1940 roku we wsi Choczewo zamieszkiwało 599 mieszkańców. Istniała szkoła, kuźnia, karczma, apteka, sklepy oraz stacja kolejowa na trasie Wejherowo – Lębork. We wsi przyjmował pacjentów lekarz i dentysta.

W XVIII wieku znaczną rolę polityczną odgrywały miejscowe rody Krokowskich, Wejherów, Jackowskich, Łętowskich, Przebendowskich. Przedstawiciele Wejherów i Jackowskich już w XVII wieku byli posłami do sejmu Rzeczypospolitej. Sytuacja znaczących rodzin stała się trudniejsza w okresie zaborów. Germanizacja przebiegała tu z takim nasileniem jak w Wielkopolsce, na Śląsku i na Mazurach. Wyzwolenie spod niemieckiego panowania przyszło w marcu 1945 roku. Od 7 lipca 1945 roku obszar Gminy Choczewo znalazł się w obrębie powiatu lęborskiego województwa gdańskiego (dzisiejszego województwa pomorskiego). Obecnie wchodzi w skład powiatu wejherowskiego (woj. pomorskie).

Już w 1945 roku swoją działalność rozpoczęły szkoły w Choczewie, Zwartowie, Kierzkowie i Sasinie pomimo, iż początki polskiej szkoły na naszych terenach były niezwykle trudne ze względu na zniszczone budynki i brak podstawowego wyposażenia. W latach 1954 – 1974 budynek zabytkowego dworku pochodzącego z ok. II połowy XIX w. zostaje przeznaczony na Szkołę Rolniczą. W roku 1974 w budynku dworu powstaje Zbiorcza Szkoła Gminna w Choczewie, której pod względem organizacyjnym podlegały bezpośrednio Szkoły Podstawowe (kształcące dzieci już w latach 50-tych) w Ciekocinie, Kierzkowie, Kurowie, Lublewie, Sasinie, Jackowie, Kopalinie, Żelaznej i Łętowie.

Dnia 06 października 1985 roku ówczesny wojewoda gdański Mieczysław Cygan wmurował kamień węgielny pod budowę nowej szkoły. Szkołę Podstawową w Choczewie budowano 13 lat. W 1985 r. udało się umieścić w planach wojewódzkich budowę Szkoły Podstawowej w Choczewie, w 1990 r. zaplanowano ukończenie budowy szkoły, a w 1998 r. nastąpiło uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego w nowym budynku. W „starej” szkole mieści się obecnie Gminny Zespół Oświaty, Gminna Biblioteka Publiczna i Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. W sierpniu 1999 roku na terenie gminy mieszkało 5856 osób, które dążą do tego, aby wszystkim mieszkańcom żyło się lepiej i przyjemniej.

W „nowej” szkole w Choczewie od roku szk. 1999/2000 funkcjonuje Zespół Szkół w Choczewie (Gimnazjum i Szkoła Podstawowa z filią w Kurowie). Ponadto w roku szk. 2003/2004 działalność prowadziły Szkoły Podstawowe w Zwartowie i Ciekocinie oraz Przedszkole Niepubliczne w Choczewie. W roku szkolnym 2004/2005 zlikwidowano filię w Kurowie. Na terenie gminy pozostały tylko trzy szkoły i przedszkole.

 

Foto: Zespół Szkół w Choczewie (Szkoła Podstawowa i Gimnazjum) w roku szk. 2003 / 2004.

 

   

Foto: Logo Szkoły - Zespołu Szkół w Choczewie. Dn. 08 maja 2005 roku nadano Zespołowi Szkół w Choczewie imię szkoły - Unii Europejskiej.

Foto: Zespół Szkół w Choczewie (Szkoła Podstawowa i Gimnazjum) w roku szk. 2004 / 2005.

 

 

Dn. 08 maja 2005 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia szkole - Zespół Szkół im. UNII EUROPEJSKIEJ w Choczewie.

 

 

 

 

 

LATARNIA  MORSKA  STILO.

OSETNIK  (STILO).

Foto: Latarnia Morska Stilo. Droga na Stilo.

 

W miejscowości Osetnik (Stilo) funkcjonuje placówka Urzędu Morskiego. Z osady prowadzi trakt do latarni morskiej Stilo usytuowanej na zalesionej wydmie o wysokości 41 metrów n.p.m. Na górze latarni można podziwiać rozległą panoramę okolicy, ponieważ udostępniona jest zwiedzającym od 01 czerwca 1992 r. każdego roku od 01. 06 – 31. 08., w godz. od 10. 00 – 18. 00, za drobne kwoty pieniężne (bilety wstępu).

Latarnię morską Stilo wybudowano w latach 1904 – 1906 w miejscowości Stilo około 900 metrów od morza. Wznieśli ją Niemcy na fundamencie z betonu i granitu białego. Montowano z gotowych elementów ze staliwa, skręcanych śrubami. Na świecie są trzy takie konstrukcje (w tym dwie w Europie).

Latarnia morska Stilo jest latarnią błyskową wraz z akustycznym sygnałem przeciwmgielnym. Wysokość latarni do światła – 34 m, wysokość świateł n.p.m. – 75 m, zasięg świateł latarni do 23,5 mil morskich, charakterystyka świateł – pełny cykl świetlny sygnalizacji to 12 s (błysk 0,1s, przerwa 2,9s., błysk 0,1s., przerwa 2,9s., błysk 0,1s., przerwa 5,9s.). Pierwsze oświetlenie latarni było gazowe (palnik, lustra i pryzmaty), a potem oświetlenie żarowe (żarówka 2 500 W, lustra i pryzmaty). Obecnie, od 1982 r., są halogeny o mocy snopu światła od 360 W/12V, zasilane z sieci, awaryjny agregat prądotwórczy i akumulatory – 6 szt. po 100Ah (amperogodzin) każdy, tj. rezerwa na 18 godzin. Zapalanie świateł odbywa się przez fotokomórkę i tradycyjnie (ręcznie).W przeszłości był również sygnał dźwiękowy, o pełnym cyklu dźwiękowym 30 sekundowym, którego słyszalność w czasie mgły wynosiła od 6 do 12 mil. Od czasu wprowadzenia radarów na kutry, sygnał dźwiękowy został wyłączony z systemu nawigacyjnego.

Latarnia pomalowana jest u dołu na czarno, w środku na biało, a w górnej części na czerwono. Ściany laterny są białe, a jej daszek i otaczające poręcze galerii czarne (czarna galeryjka na białym tle). Obok wieży stoi domek latarników.

Ostatni niemiecki latarnik, P. Pruztt był do roku 1945. W 1948 roku latarnię objął Stefan Łozicki (odznaczony Krzyżem Walecznych Virtuti Militari po walkach pod Monte Cassino, radiotelegrafista czołgu spychającego czołg zawalidrogę w przepaść w czasie ostatniego ataku). Na latarni pracował 33 lata. Latarnię obsługiwali również: Jan Liss i Longin Godula. Po Stefanie Łozickim kierownictwo latarni objął jego syn Romuald Łozicki, pracujący tam do dziś wraz z żoną Weroniką.

Na wybrzeżu polskim jest 18 latarni, z czego 16 czynnych. Znajdziesz je w Krynicy Morskiej, Gdańsku Nowym Porcie (Latarnia Wisłoujście, nieczynna), Gdańsku Porcie Północnym, Sopocie, na Helu, na Górze Szwedów (czynna do października 1990 r., obsługiwana przez załogę latarni w Helu), w Jastarnii, Rozewiu, Stilo, Czołpinie, Ustce, Jarosławcu, Darłowie, Gąskach, Kołobrzegu, Niechorzu, Wisełce (Kikut) i Świnoujściu. Polska latarnia morska stoi również na Antarktyce (Latarnia Arctowski) w polskiej stacji badawczej PAN-u. Znajduje się na Wyspie Króla Jerzego, w Archipelagu Szetlandów Południowych, nad Zatoką Admiralicji. Założona w 1977 roku przez PAN (Instytut Ekologii) przy pomocy MEN-u.

Latarnie dzielą się na latarnie morskie i radiolatarnie. Niektóre z nich spełniają obydwie te funkcje.

 

 

MIEJSCOWOŚCI  GMINY  CHOCZEWO.

Gmina Choczewo obejmuje 31 osad (w tym 14 wsi sołeckich). Miejscowościami (w kolejności alfabetycznej) położonymi w Gminie Choczewo są: Biebrowo, BORKOWO, Borkówko (Małe Borkowo), Choczewko, CHOCZEWO, Ciekocinko, CIEKOCINO, Gartkowice, GOŚCIĘCINO, JACKOWO, Karczemka Gardkowska, KIERZKOWO, KOPALINO, KUROWO, Lubiatowo, Lublewko, Lublewo, ŁĘTOWO, Osetnik (Stilo), Osieki Lęborskie, Przebendowo, SASINO, SŁAJKOWO, SŁAJSZEWO, STARBIENINO, Szklana Huta, Zielonka (Grynow), Zwarcienko, Zwartowo, ZWARTÓWKO, Żelazno.

 

BIEBROWO

 

 

Foto: Dwór w Biebrowie.

 

BORKÓWKO

We wsi znajduje się dwór z XX wieku, park i budynek gospodarczy (po wschodniej stronie) i zespół budynków folwarcznych (po zachodniej stronie). W parku zachował się zabytkowy drzewostan z pojedynczymi egzemplarzami lip drobnolistnych i dębów szypułkowych z XVIII wieku. Z późniejszego okresu pochodzą świerki zwyczajne i żywotniki zachodnie.

 

 

Foto: Dworek w Borkówku.

 

CHOCZEWKO

Zespół dworsko-folwarczny obejmuje dwór z II połowy XIX wieku, magazyn zbożowy i park z altaną z przełomu XIX i XX wieku.

 

 

Foto: Dworek w Choczewku.

 

CHOCZEWO

Krótki opis miejscowości znajduje się w "Historii".

 

    

Foto: Budynek "starej" Szkoły Podstawowej w Choczewie.

 

 

Foto: Zdjęcia z wnętrza kościoła (parafia rzymsko - katolicka) p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Choczewie.

 

 

Foto: Pomnik na boisku szkolnym z napisem "Stadion XXX - lecia PRL w Choczewie wykonany w czynie społecznym w latach 1975 - 1976".

Foto: Wnętrze restauracji "Pod kasztanem".

 

CIEKOCINKO

Dawny zespół dworsko-folwarczny obejmuje dwór z 1910 roku, budynek mieszkalny, dom rządcy, stodołę, gorzelnię, oborę i park z przełomu XIX i XX wieku.

 

Foto: Dworek w Ciekocinku.

 

CIEKOCINO

Na terenie miejscowości działa firma, która zajmuje się hodowlą i przetwórstwem ryb „Salar”.

 

GARDKOWICE

Zespół pałacowo-parkowy obejmuje dwór z początku XX wieku (pełniący w przeszłości funkcję rezydencji), zabudowania dawnego folwarku oraz park, który jest zróżnicowany pod względem gatunkowym, wiekowym i kompozycyjnym. Zachował się również fragment muru ceglano-kamiennego.

 

   

Foto: Pałac w Gardkowicach.

 

GOŚCIĘCINO

We wsi znajduje się dwór z parkiem z II połowy XIX w. Można spotkać tutaj klony pospolite, buki, dęby, lipy drobnolistne oraz egzotyczny okaz jedlicy Douglasa otoczony bukami czerwonymi.

 

Foto: Dworek w Gościęcinie.

 

JACKOWO

 

 

Foto: Dworek w Jackowie.

 

KOPALINO

Najstarsza miejscowość w naszej gminie, która istniała jako osada otwarta już w wiekach V – IX.

 

KUROWO

Dawny zespół folwarczny obejmuje dwór z przełomu XIX i XX wieku, magazyn zbożowy, stodołę, kuźnię, gorzelnię i park założony w latach 1900-1910 r.

 

 

Foto: Dworek w Kurowie.

 

LUBIATOWO   

Nazwa wsi pochodzi zapewne od jej założyciela – Lubiata. Tutaj znajduje się siedziba placówki GUM. Pracownicy PAN-u badają wybrzeże korzystając z urządzenia podobnego do wyciągu krzesełkowego, które wychodzi głęboko w morze. Dotąd nie wiadomo, dlaczego Morze Bałtyckie wybudowało w tych okolicach trzy podwodne wydmy zwane rewami. Na skraju wsi znajduje się stadnina koni, której sprzyjają okoliczne pola i łąki znakomicie nadające się do jazdy konnej.

Foto: Plaża w Lubiatowie (26 stycznia 2004 roku).

 

LUBLEWKO

W latach 1437 – 1628 „Kleine Lűblow” wymieniane jest jako majątek kaszubski. Część ziemi należała do Darguskich i Dargolewskich. Ród von Lűblow rezydował na tym terenie aż do 1808 roku. Następnie majątek kupili bracia von Jaski i rodzina Krackow. We wsi znajduje się dworek pochodzący z pierwszej połowy XIX w., oficyna dworska i budynki gospodarcze. Zespół dworsko-folwarczny otoczony jest małym parkiem (buki, dęby, graby, brzozy, kasztanowce). Ziemie na tyłach dworku należą obecnie do stacji hodowli roślin.

 

 

Foto: Dworek w Lublewku.

 

LUBLEWO  LĘBORSKIE

W aktach historycznych po raz pierwszy wymieniono miejscowość w 1348 roku pod nazwą Grosse Lűblow. W 1437 roku mieścił się tutaj majątek kaszubski. Od 1568 roku do połowy XIX w. wieś stanowiła lenno rodu Mach, a po wojnie całość przejął skarb państwa. Obecnie w dwukondygnacyjnym dworku z końca XIX w. mieści się siedziba dyrekcji Stacji Hodowli Roślin. Obok dworu znajduje się folwark z olbrzymimi budynkami gospodarczymi z cegły i kamienia.

 

 

Foto: Dworek w Lublewie.

 

ŁĘTOWO

 

 

Foto: Dwór w Łętowie.

 

OSETNIK  (STILO)

Pierwsza drewniana chatka zbudowana w Osetniku w 1784 roku nazywała się Łebski Bór.

 

OSIEKI  LĘBORSKIE

Opis wsi znajdujemy w dokumencie biskupim z 1402 r. Posiadała ona 12,5 włók i 4 morgi (1 morga = 50 arów) ogrodnictwa, łąki i pastwiska oraz teren łowiecki. Właściciele Osiek: biskup włocławski, ród Wejherów ( 1566 r.), rodzina Krokowskich (1605 r.), Werner Bülow (1804 - 1853 r.), Köller (1861 r.) i in.

Powstanie parafii w Osiekach datowane jest na czas od 1050 - 1138 r. W obecności wielu świadków został wprowadzony do Osiek kapłan (dokument z 25 marca 1284 r.). Można zatem przypuszczać, że osada od dłuższego czasu była wioską biskupią i posiadała swoją strukturę kościelną oraz duchownych wykonujących posługi kapłańskie. Pierwszy kościół w Osiekach był zbudowany z drewna. Zarys budowli kościoła (fundamenty) pochodzi z okresu działalności pierwszego pomorskiego misjonarza Ottona von Bamberga. W 1726 r. całe Osieki (w tym kościół i plebania) spaliły się. Zostały tylko fundamenty wieży kościelnej. Obecnie we wsi znajduje się murowany z kamienia i cegły kościół salowy z wieżą wybudowany w 1740 r. Dnia 09 grudnia 1945 roku kościół wyświęcono i nadano imię NMP Gwiazdy Morza. W wyposażeniu kościoła przeważa styl barokowy. Zabytkowy wystrój wnętrza stanowi ambona z 1724 roku i kamienna chrzcielnica. Na chórze znajdują się czynne organy z 1826 r. Dach budynku pokryty jest łupkiem, a wieża spiczastym hełmem z dębowego gontu. Od wschodu budowlę zamykają trzy ściany ośmioboku.

Budynki gospodarcze znajdujące się we wsi pochodzą z pierwszej połowy XIX w. Warto popatrzeć na trzykondygnacyjny pseudogotycki spichrz z cegły, dawną oborę z wieżą i śladami zegara.

 

  

Foto: Kościół w Osiekach.

 

              

Foto: Kościół w Osiekach.

 

     

Foto: Kościół i kaplica cmentarna w Osiekach.

 

Foto: Zespół pałacowo - dworski w Osiekach Lęborskich.

   

Poniższe cztery fotografie ukazujące piękno przyrody osieckiej pochodzą ze ze strony internetowowej Tomasza Biangi (ucznia kl. II B gimnazjalnej) "Osieki Lęborskie. Walory przyrodnicze". Więcej ciekawych informacji na temat Osiek znajdziesz pod adresem www.osieki.friko.pl Strona posiada bogatą fotogalerię.

 

  

Foto: Walory przyrodnicze Osiek.

 

  

 

PRZEBENDOWO

W dworku w Przebendowie znajduje się Stacja Badania Wędrówek Ptaków Uniwersytetu Gdańskiego (znana w kręgach ornitologicznych prawie na całym świecie), centrum organizacyjne trzydziestu stacji badawczych z całego świata oraz jedna z trzech największych w Polsce bibliotek ornitologicznych.

 

Foto: Dworek w Przebendowie.

 

SASINO

Pałac w Sasinie został zbudowany w 1862 roku. Część hotelowa, kawiarnia z tarasem widokowym i restauracja dla ok. 100 osób mieści w zabytkowym dworze w otoczeniu dziedzińca i parku o powierzchni 8 ha. Więcej informacji uzyskasz pod adresem www.palacsasino.com.pl.

 

Foto: Pałac w Sasinie.

  

STARBIENINO

W Starbieninie działa filia Kaszubskiego Uniwersytetu Ludowego utworzonego w 1982 roku pod patronatem Zrzeszenia Kaszubsko – Pomorskiego z siedzibą w Gdańsku. W 1995 roku w ramach KUL – u został powołany Ośrodek Edukacji Ekologicznej na terenie gminy Choczewo, który nastawiony jest przede wszystkim na zagadnienia ekorozwoju naszych ziem. OEE ma na celu uwrażliwianie społeczeństwa na problemy ochrony środowiska poprzez organizację konferencji i prowadzenie działalności szkoleniowej. Tym samym stanowi ważny element we wdrażaniu strategii ekorozwoju regionu Kaszub i Pomorza. Siedziba OEE mieści się w dworku z końca XIX w. zbudowanym w stylu „włoskiej willi” z wieżyczką i loggią widokową.

 

ZWARTOWO

Miejscowość pojawiła się po raz pierwszy w dokumentach w 1364 roku pod nazwą Startow. Później był Swartow, Scwartow. W 1747 roku Freidrich von Somnitz wzniósł pierwszy parterowy dom. Baron z Maklenburgii, Von Hemmer Stein, w 1853 roku założył park i podwyższył dwór o jedno piętro. Dwupiętrowy dziewiętnastowieczny pałac został przebudowany w 1910 roku. Budynek kształtem przypomina literę „L”. Obecnie mieści się w nim ośrodek wczasowy „RELAX” należący do Ministerstwa Sprawiedliwości (stanowi własność Centralnego Zarządu Zakładów Karnych), który pełni rolę resocjalizacji więźniów skazanych za lżejsze przestępstwa i wychodzących na wolność po kilku miesiącach. W miejscu tym więźniowie pracują i zarabiają. Dbają również o estetykę parku. Ośrodek cieszy się wśród nich dużą popularnością. W obecnej chwili ośrodek dysponuje 31 pokojami, kawiarnią i stołówką, salami balowymi, boiskami i kortami tenisowymi, kręgielnią, basenem kąpielowym i sauną, biblioteką i wypożyczalnią sprzętu sportowego. Zatem zaprasza wszystkich chętnych na weekendowy wypoczynek na łonie natury.

Na górce stoi kościół pod wezwaniem Św. Józefa zbudowany w 1929 roku z ciemnoczerwonej cegły.

 

Foto: Kościół Parafialny w Zwartowie p.w. Św. Józefa.

 

Foto: Dwór w Zwartowie.

 

  

Foto: Szkoła Podstawowa w Zwartowie (działająca do 31. 08. 2008 r.).

 

ŻELAZNO

Miejscowość pojawiła się po raz pierwszy w dokumentach w 1378 roku. Dawniej nazywana była Selesno, Schelesne, Selassen, Zelassen, czy Hohenwaldheim. Kompleks dworsko – parkowy rozciągający się wokół dworu z pierwszej połowy XIX w. stanowi własność Stacji Hodowli Roślin. Tutaj mieści się siedziba dyrekcji SHR Żelazna.

Zespoły dworsko – parkowe w Choczewku, Kurowie, Ciekocinku stanowią własność SHR Kurowo.

 

Foto: Pomnik na drodze Żelazna - Choczewo; "26 maja 1952 r. poległ za Polskę Ludową w walce z grupą dywersyjno - szpiegowską st. mar. Fr. KOWALEWSKI ur. 1931 Syn Ludu Polskiego .... Cześć Jego Pamięci".

 

  

Foto: Cmentarz poniemiecki w Żelaznej.

 

mgr Wioletta NAWROCKA

OSTATNIA AKTUALIZACJA STRONY: 01 września 2008 r.

Na początek.          Powrót do strony głównej.